یافتههاى روانشناسى نشان مىدهند که توسل به خودنمایى و خودآرایى در بین دختران رواج بیشتری دارد. همچنین تجربه بشرى نشان مىدهد که در تصاحب قلبها، پسر شکار است و دختر، شکارچى!
میل دختر به خودآرایى، از این حس شکارچىگرى او ناشى مىشود که خداوند براى هدف متعالى «پیوند همسرى» در طبیعت و سرشت او نهاده است.
بدین سبب دستور پوشش براى دختران به اقتضاى طبیعت لطیف آنان، سختگیرانهتر است. حال در این مطلب به بررسی دلیل امر مذکور میپردازیم:
علت بیشتر بودن پوشش قانونى دختران در جامعه و فرهنگ ما، منع کامجویی جنسى از آنان است که قطعاً به دوام بیشتر کانون خانواده، صمیمیت، محبت و دلبستگی بیشتر در زندگى مشترک آینده آنها خواهد انجامید.
دختر و پسرى که قبل از ازدواج عفیفانهتر زیستهاند و ازدواجشان نخستین تجربه رابطهای آنهاست، خوشبختتر زندگى مىکنند. پس درواقع دختران با رعایت حدود پوشش، به سلامت زندگى و سالمتر ماندن همسر آینده خود کمک کردهاند و البته چنین خویشتنداری و عفافى از سوى پسران نیز تضمین خوبى براى زندگى آینده خود آنهاست.
شاید یکی از علتهایی که جوانان امروز در جوامع غربى از ازدواج گریزان هستند، همین باشد؛ زیرا آنان ازدواج را براى خود یک محدودیت مىدانند و اکثر کامجوییهای آنها در غیر محیط خانواده، غیر کادر رسمى، در جریان معاشرتهاى آزاد و در محیطهایی غیر از خانه انجام مىپذیرد. طبیعى بوده که براى چنین کسانى ازدواج، آغاز محرومیت است. برخلاف فرهنگ اسلامى که در آن ازدواج جوانان پایان محرومیت، آغاز یک زندگى نوین، کانون محبت و فضایى براى کمالجویی و پیشرفت دوشادوش است. براى رسیدن به چنین سعادتى بوده که اسلام بهصورتى جدی، مسلمانان را از دوستى با جنس مخالف نهى مىکند.
اگر پسران و دختران آزاد باشند، اشباع مىشوند؟
کسانى گفتهاند که اگر پسران و دختران آزاد باشند، اشباع و عطش آنها کمتر مىشود؛ اما تجربه جوامع گوناگون نشان داده است که اینچنین نیست. مگر چشمچرانىها، روابط غیر قانونى، خشونت علیه زنان و ناامنى فضاهاى اجتماعى براى دختران در جوامع آزاد غربى کمتر شده است؟ جسم سالم، روح زیبا و شخصیت مطلوب اجتماعى، گوهرها و سرمایههاى دختران و پسران جوان هستند، کدام انسان خردمندى بهترین سرمایههاى خویش را در معرض استفاده هر کس و ناکس قرار مىدهد؟
به تجربه ثابت شده است هر محیطى که در آن رفتوآمد کمترى میان دو جنس بوده و پوشش صحیح و حریم خصوصى افراد رعایت شده، در آنجا پسرها و دخترها نیز احساس آرامش بیشترى داشتهاند و در کار و تحصیل، موفقتر بودهاند.
آیا پوشش دختران مانع رشد آنها است؟
پوشش مطلوب اسلام (بدون آنکه بر نوع خاصی از پوشش اصرار بورزیم) براى دختر، مانع هیچگونه فعالیت فرهنگى، اجتماعى، اقتصادى و سیاسى نیست. آنچه موجب بههمریختگی جامعه و فلج شدن نیروهاى فعال اجتماع مىشود، آلوده شدن محیط کار، تحصیل و غیره است که با آزاد گذاشتن لذتجویىها، چشمچرانىهاى مردان و میدان دادن به عشوهگرىها و خودنمایىهاى دختران در محیط عمومى رقم میخورد.
اگر در محیط دانشگاه دختران خود را بپوشانند و هیچگونه آرایشى نداشته باشند، بهتر درس مىخوانند، بهتر فکر مىکنند و بهتر به سخن استاد گوش مىدهند. وقتى که در کنار هر پسرى یک دختر آرایشکرده و با وضع نامتناسب در کلاس نشسته باشد، جایی برای تمرکز و اندیشه باقی میماند؟
شکار، دختر است یا پسر؟
انصافاً کدام روش التهاب را در دختران و پسران کاهش مىدهد و به نفع آنهاست؟ عقل کدام را تصدیق مىکند؟
آیا اگر پسران ما در خیابان، کوچه، بازار، مدرسه، اداره، کارخانه و غیره با رفتارهاى فریبنده و سخنان و وعدههاى شعارگونه و غیر واقعى، دائماً درصدد یافتن دختران پاک، ساده و صمیمى جامعه باشند و هربار با فرو نشستن عشقهاى سطحى و خامشان به دیگرى رو کنند، آرامش و امنیتی براى دختران ما خواهد ماند؟
تقریباً در تمامى فرهنگها و جوامع دختر هر اندازه متینتر، با وقارتر و عفیفتر حرکت کند و خود را پوشیدهتر نگه دارد و کمتر در معرض تماشاى بیگانگان قرار گیرد، بیشتر مورد احترام و ارزش پسر است. حتى افراد بیبندوبار هم هنگامى که سر عقل مىآیند و مىخواهند تشکیل خانواده بدهند، براى گزینش همسر به دنبال دخترى پاک و عفیف که تا قبل از آن با هیچ پسرى رابطه نداشته، مىگردند.
اصولاً افراد پاک و عفیف که به عفاف شناخته شدهاند، از دسترس آزاد افراد منحرف و آلوده به دور هستند.
قرآن مىفرماید: «رعایت حریم عفاف (در روابط اجتماعى) از سوى زنان براى این است که به عفاف و پاکى شناخته شوند و از آزار و اذیت بیماردلان به دور باشند». (احزاب، آیه 59)
خودنمایى یا عرضه کردن خود به نامحرمان، از عزت و شکوه دختران مىکاهد و علاوهبر آنکه زمینه را براى نفوذ افراد آلوده و ارتباط با آنان فراهم مىکند، پسران جوان را که باید مظهر اراده، فعالیت، شجاعت، مردانگى و تصمیم باشند، به افرادى هوسباز، چشمچران، آلوده، بىاراده و ضعیف تبدیل مىکند.
اگر دختران در اجتماعات عمومى لباس ساده بپوشند، کفش ساده به پا کنند و با چادر و یا مانتو و روسرى مناسب به مدرسه و دانشگاه بروند، قطعاً خودشان هم آرامش روانى بیشترى خواهند داشت و بهتر درس مىخوانند.
چهقدر خوب است که دختر جوان مسلمان در اجتماع آنچنان رفتار کند که علائم عفاف، وقار، سنگینى و پاکى از او هویدا باشد و به این صفات شناخته شود. تنها در این صورت است که بیماردلان (که به دنبال شکار مىگردند) از او مأیوس مىشوند.
این تقریباً یک اصل همیشگى است که پسران ولگرد به دنبال دختران جِلف، سبک و خودنما مىگردند. اینگونه دختران گویى وضع لباس و پوشش، راه رفتن و سخن گفتنشان معنادار است و به زبان بىزبانى مىگویند: به من توجه کن! به سوى من بیا و مرا تعقیب کن؛ درحالى که عفاف، رفتار، حرکات سنگین و با وقار دختر دیگر، مىفهماند که دست تعرض از این حریم کوتاه است و هیچ پسرى جرئت نمىکند به او تعرض و یا بىاحترامى کند.
دختران خوب جامعه ما انصاف دهند که آیا حقیقت جز این است؟
