میخواستم پا بگذارم جا پای جلال. از گلدستهها میرفتم بالا تا برسم به فلک. دنیای نوجوانی بود و هزار شور در سر. بزرگتر هم که شدم، باز هم پایم را میکردم در کفشهای جلال. قلم میزدم تا تجربههای او را تکرار کنم. میخواستم بفهمم چطور نشانهگذاری میکند در داستان.
میآموختم چگونه نوجوان را از پلههای مارپیچ گلدسته بالا میبرد تا به او بیاموزد انقلاب و رسیدن به آزادی، شدنی است.
مادر شدهام و نوجوانم میخواهد تجربه کند آنچه را میبیند یا دوست دارد در دنیایش داشته باشد.
هر روز هوس میکند در منطقهای ممنوعه، پرواز را تجربه کند. دلش میخواهد مرزهایی را که برایش کشیدهام پاره کند و قاعدهها را به هم بزند. سرکشی و مخفی کاری در کارش نیست. استقبال میکند از اینکه همراهیاش کنم در تجربههای جدیدش.
فیلم «منطقه پرواز ممنوع» زندگی من بود با پسر نوجوانم. تلنگری بود تا خودم را محک بزنم که برای کشف حقیقت، حاضرم پسرم را همراهی کنم؟ پابه پایش، شبانه و مخفیانه، دزدان سرگردنه را تعقیب کنم و برای رسیدن به حقیقت، کمکش کنم؟
و فیلم پر بود از نشانهها. ردپاهایی که جامانده بودند. نوجوان دهه هشتاد شاید دیگر لازم نباشد ردپای جلال را دنبال کند.
تاریخ به او از آنچه تصور میکند، نزدیکتر است. منطقه پرواز ممنوع، پر بود از نشانگرهای تاریخی که راه را به نوجوان نشان میداد.
*هاجر صفائیه، نویسنده و محقق
